Babam...

Karanlık çökünce bizim evin üstüne akşamları

Bizimde yüreğimize hasret çöker, özlem çöker, hüzün çöker

Herkes içinden sessizce ağlar ama göremezsin gözyaşları

Çaresizce bakışır gözler birbirine, odalara, duvarlara

Düğümlenir boğazımız sessiz ve sensiz akşamları

Sanki niye burada değilsin diğer babalar gibi

Arkadaşlarım bilmiyorlar akşamları benim hüznümü, yalnızlığımı

Sanıyorlar ki bende her akşam babama sarılabiliyorum

Bende babamı doya doya öpebildiğimi sanıyorlar

Oysa baba, kardeşim duymasın diye sessizce ağlıyorum

Annemde geceleri gizlice ağlıyor baba

Sen evde yokken hem korkuyor hem de ağlıyor

Biz de korkuyoruz geceleri baba

Annemi ağlarken görünce çok üzülüyorum baba

Benim ve kardeşimin üzüldüğünü anlamasın diye

Onun yanında senden fazla konuşmuyoruz baba

Ama baba seni çok özlüyoruz

Ne olurdu sanki sende eve gelebilsen akşamları

Sen de bizim yanımızda olabilsen

Sende bizi severdin değil mi baba

Çünkü biz seni dünyalar kadar seviyoruz baba

Keşke bize yine eskisi gibi hikaye anlatsan

 Keşke bir daha dizinde uyuya kalsam

Uyumadığım halde beni yatağıma taşısan

Ve yine üstümü örtmeden dört beş kez öpsen

Biliyor musun baba sen evdeyken

Okula gitmeden gizlice gelir yatağına bakardım

Ne kadar mutlu olurdum seni yatağında uyurken görünce

Sevinçle okula giderdim, çünkü sen evdeydin

Kendimi kuş gibi hafif ve sevinçli his ederdim

Çünkü akşam okuldan döndüğümde sen evdeydin

Hemen yanına çağırır öperdin, sarılırdın bize

Ne güzeldi değil mi baba sarılmak öpmek

Şimdi yoksun artık evde baba

Akşam olsun istemiyorum baba

Akşamları seni evde görmeyince hep ağlayasım geliyor baba.